1:

زمان مات-

زمین هم

وروح بلند تو ای دائم خروشان

نوزاد.

و قرمز بی انتهای اعجاز قرنهاست-عشق

فقط عشق که به زلالی می برد این ماتی زمان-قرن عبوس من.

حتی

حتی فسیل قلب جانور از یاد رفته را.

آماده ای که تماشا کنیم

خطوط پیر خاطراتمان؟ها؟!

2:

...

                                                                                                     88/8/19

                                                                                                         بابل

زمان داره منو با خودش میبره

دیگه حریفش نمیشم،هرگز.باور کن.

اون منو حتی با خودش می کشونه

خیلی بد و گاهی نامردانه

.

.

.

ولی من بازهم 

برای کندن گیاه از ریشه

دلم می سوزه

حتی اگه فرصتها بگذرن.

                                                                                     ساری.پاییزهشتاد و هشت

                                                                                             پانزده آبان ماه

ببین که چه جرم سنگینی شد

تنها اعتراض به واقیعت اکنون!

تنها به جرم هق هق یک حقیقت غبار گرفته-سنگین

و التماس سرد آهن

(حلقه های دستبند و بدتر پابند)

به سالهای اسارتت سوگند چیزی نگو.

(تداعی می شود برایت قبل از آنکه...نه؟)

ترس بارگی را نمیخوانم از اشکانت

ای صبر بی بدیل.

خواستی تا بار دیگر شسته-رفته تر ببینی.

(چقدر بد شد که دوباره ستم-این نانوشته ی جاری در رگ قانون-رشد...نه-تنه اش بزرگ شد!)

بی خیال

کوه هم که باشد نم اشک تو

من

و ما سستش میکند

خواهد ریخت.

                                                                                      88/8/5.بابل

                                                                                    نیمه شب پاییزی

                                                برای حسین های منصف و همه کسانی که دلشان گرفت و تپید.یا علی