پاشیده بر روی شانه هایت

پیداست که صبح شد ـ رفیق.

 میدان مجسمه را پشت سر میگذاریم.

تمام تبریزی های راه

نور می ریزند.

و از نارنجهایی که با خود نقش بهار هایشان را می آوردند

حیرت زده تر می شویم.

پرندگان و آسمان را

بدون دود و آتش و ابر

شتاب و دلهره

و التهاب زخم و دویدن

فرو خوردن لقمه های تازه ی حرف

و ترس از سهم سگان شکاری شدن

می توان دید.

می توان.

                                                                             ۸۸/۴/۹.بابل

پاشیده های مغزم را

گره می زنم

با طنابی

و چشمانم را با قاب سیاه عینکی بزرگ

باز میگذارم و

نمی ایستم.

اینک فریادها را میشنوم

با چشمانی دلهره

بی تکان لبها

و خفقان تیز نگاه مرد عابر                                                       

برای سکوتی بی پایان.

می دانم (تنها طوفان است که کودکانی نا همگون می زاید)*

و غفلت را چیزی جز همسازی نیست.

                                                                                     ۸۸/۳/۲۹.بابل

*شاملو.احمد

ایران محترم صبور باش.

.

.

.

                                                                                  ۸۸/۳/۲۴.بابل

تا بنا گوش

شکافی واضح ـ

عمیق

می گیرد تمام صورتم را.

باران که می بارم

به زمزمه ی بی وقت کلاغها

در بهار میر سم.

پاییز را مانده هنوز و

در گیر و دار چه کنم ـ

هستم.

                                                                                ۹/۳/۸۸.ساری

تقدیم به کسی که میخواهد برایم قصه ی پری دریایی را بجای غصه ی ماهی سیاه کوچولو تعریف کند.

مرگ من شگفت زده با تولدم که

متولد شدسهمی برای ناپدیدیم نداشت.

جایز نبود دیگر نبودنم

 وقتی که مرا خواست.

سرودن آغاز کردم

مرگ بیچاره ی من

گوشه ای  را برایم میز شد

تا در بودن سهمگینم کمک کند.

من و مرگ با هم میمانیم

حتی اگر نباشیم برای دست روی هم گذاشتن

کاغذ را محکم گرفتن

و نوشتن بر روی هم.

                                                                                           در راه بابل –ساری

                                                                                                ۸۸/۳/۳                    

ببخشید!

خواستم بگم

خوبانت را که میبری

به سرگردانی من فکر میکنی؟

.

.

.

خوش به حال اون که بهار را فهمید و رفت.

                                                                                        ۸۸/۲/۲۷.بابل

...و چقدر

بی ستاره  می شود شب ایستادن

در ایوان بلند خانه ام تا صبح ناگهانی-

تا وقت بی حجاب دمیده شدن افق

وقت یاد

تا وقت نور-

نوشیدن طلوع خواب.

انگور میشود شاید نگین چشمهایم

در خوشه های زرد پلک صبح

برای شرابی سرخ تر از باران ظهر

در کویری بی رنگتر.

.

.

.

وقت رسیدن دانه های زیر پای  من

رسیده است.

باید بخوابم-

یا آتشی بگیرم  برای سیگار تشنگی،

قهوه ای تلخ،

شعری شاید...

                                                                                      ۸۸/۲/۲۴.بابل