دیدن یک لحظه از نبودن تمام تصاویر

ودلشوره ی تصویری از تمام نبودن یک لحظه

همه و همه سردر گمی ست

عشقی در کار نیست،حتی چیز ساده ای!

.

.

.

شروع دلشوره از انتظار

تا آمدن

طوری دیگر بودن

رفتن و تنها دلشوره ماندن،باز!

شوریدن از این که،همیشه این طور قرار قرار است باشد؟!

هر چه شور ترش می شود از این همه دلشوره

.

.

.

خیره های نگاه نیاز است و به همین اکتفا نکردن نیازتر

ساده بودن همه چیز از نگاهت

و این گونه نبودن در اطراف تو

انگار ساده از دوربه تمام تو،من

و گره ای در تمام من،تو!

نه این که دور است به مقیاس

اما به لمس هر چه نزدیک هم باشد،نزدیک نیست

.

.

.

ندیدن و به خاموشی کنج رفتن

کندی دلشوره،که کارد بزنی هم ترش نمی شود

پوچ شدن شانس این که همیشه این گونه نشود!

رفتن خیره ها به گوشه ها،به زمین

دورترازهرچه لمس و مقیاس!سر تکان تکان-تلو تلو دادن،سرگیجه را در تمام پخش کردن

نگاه و لبخند به یک سطح

به بی سطح رسیدن،آمدن و رفتن!

تا همیشه همین گونه بودن

لحظه های بی جاذبه و سو سو زدن تصاویر

مه آلود شدن فاصله ی چشمان من و تو

خالی شدن اما تو در آن بودن

و

سر گیجه هوار شدن

پخ پخ خنده های سرد،به تلخی در تمام من زار می زند!

.

.

.

تمام می شود

وقتی

همه این ها را بگویم

و

تو نگویی این طور نیست!

(شعری از مهران کیایی عزیز.دوست بابلی ام.)

به وقتها

چه درختان بر افروخته می شوند.

20/4/87.در راه

نامه به سیاهی  از یک رنگ پریده ی سفید

برای تو مینویسم

برای سجده کردنت به گرسنگی

برای قامت بلورین سیاهت

که استخوانهایت را نمایان می کند

.

.

.

.

من هم از گرسنگی رنگ پریده ام

سفیدم.

13/4/87.بابل

برف که در منقار شبانه ی تو طلوع کرده بود

کبود می شود-

کلاغ.

9/4/87.بابل

خسته ام

تو کیستی؟

آبی؟

کوهی؟

سبزه ای؟

زمینی و میان ریزترین حفره ها هم نفس میکشی

حتی درهزار توهای لانه ی مورچه ها

(سوال کودکی ام از مادربزرگ)

سیرم از همه ی دانسته های ندانسته ام

بگو که چیستی-کیستی؟!

23/6/86.توی راه

دلم شعر می خواهد

قلبم بی تابه.

86.ساری

حالا که باد می برد مرا با خود

به طواف چهار فصل

سبک ونرم

می آیم پر از باران.

12/8/86.در راه

ترکه ی داغ آذرخش

بر تن خرامان ابر

اشک باران.

2/4/87.بابل

سایه که راه میرود-

حلزونی.

نمی دانم آفتاب

چرا پس میکشد

خیر گی اش را؟!

28/3/87.بابل

دستمالهای گریه ام را بیاورید

بایستی سوگواری تنم را بخوانم-

با آن رگهای شریانش.

نوشته ی نخست 18/11/86

بازنویسی دویم 22/3/87.بابل

کلمات شره میکنند

چون آبستن زنی

که جنینش نقصان می شود.

در پیله های شکیبایی ام

به جستجوی زنی هستم-نشانش بانو-

تا نگهبان ویار خون گرفته ی واژه هایم باشد.

5/4/87.بابل

من دیگر مغزی ندارم

که تو

ساندویچش را

میخواهی مدام

با ولع...

2/4/87.بابل

صورتم که

به صلیب کشیده شد

پدری روحانی

به پاس قدر دانی صورتکی برایم آورد

و گفت:مسیح نگهبان تو باد

صورتم ذل زد به چشمان مادرش

مریم.

1/4/87.بابل