گهواره ام

چه مرا بی تاب و خسته می کند!

هیچ دستی از لالایی لالایی خود خواب نمی کند مرا

بیدارم

چون گردویی افتاده از درخت آنسوی گهواره

قل میخورم

تند

بی ایستادنی.

نگاه در من می پیچد

تهوع

مشامم را پر میکند-کدر.

تمام راه ردی از بهم خوردگی دلم مانده.

23/5/87.بابل

جهان در پناه بی پناهییش

متلاشی خواهد شد.

اینطور فکر میکنم!

تو چی؟بگو لطفا.

بابل

جهان به طمع کدام نشانه اینگونه پابرجاست؟

بابلَ

نثری هستم بر تن دریا

سطر سطرم را در می نوردد موج

با طوفانهایش.

19/5/87.بابل

خدا

تکه تکه می شود

گلوله هایی سبک می لمد بر زمین

روزنه های خاک را که مکید

همه جا پوشیده از سفیدی خواهد شد.

14/5/87.بابل

منم.

و تو نوری هستی که شاید ندانی

اعتبار سایه ام-

خورشید.

14/5/87.بابل

گلهای شمعدانی

اژدرهای آویزان-

از ایوان چوبی کشیده به توده ی ابرها

مادر همه ی بودن من است.

13/5/87.ساری

این عکس سالهای بی اشتهایی من است.

امروز گرسنه ام

چنان که دیگر از چهره ام چیزی نمانده.

13/5/87.ساری

روزهای گل و گشادی شده این تابستان

مدام کش می آید

شاید تقصیر آفتاب باشد.

بابل.۸۷

وقتی صدایت مرا دور میزند

من در حال خیرگی به ماه هستم.

آسمان هم به چشمانم زل میزند.

5/5/87.بابل

رنگ پوستت-باورنکردنی

با آن بلندای قامت و کرشمه های بی پایانت.

چرا ایمان نیاورم تو را- خیابان صاف ودرخشنده-

با ریگهای ماسیده در تنت؟!

30/4/87.بابل

در گرما گرم سردی ی زمستانم

به بودنت فکر میکنم.

30/4/87.بابل

دریا

آن دامن بلند و بزرگت

چه اندازه موجها دارد-سفید

در میان بادها

طوفان و شاید نسیم!

30/4/87.بابل

صبح دیشب بهار

زمستانی طوفانی شد

حجمی از یخ

تمام مرا پوشاند- یکسره وسخت

چون تابوتی از یخ.

28/4/87.بابل