ایران محترم صبور باش.

.

.

.

                                                                                  ۸۸/۳/۲۴.بابل

تا بنا گوش

شکافی واضح ـ

عمیق

می گیرد تمام صورتم را.

باران که می بارم

به زمزمه ی بی وقت کلاغها

در بهار میر سم.

پاییز را مانده هنوز و

در گیر و دار چه کنم ـ

هستم.

                                                                                ۹/۳/۸۸.ساری

تقدیم به کسی که میخواهد برایم قصه ی پری دریایی را بجای غصه ی ماهی سیاه کوچولو تعریف کند.

مرگ من شگفت زده با تولدم که

متولد شدسهمی برای ناپدیدیم نداشت.

جایز نبود دیگر نبودنم

 وقتی که مرا خواست.

سرودن آغاز کردم

مرگ بیچاره ی من

گوشه ای  را برایم میز شد

تا در بودن سهمگینم کمک کند.

من و مرگ با هم میمانیم

حتی اگر نباشیم برای دست روی هم گذاشتن

کاغذ را محکم گرفتن

و نوشتن بر روی هم.

                                                                                           در راه بابل –ساری

                                                                                                ۸۸/۳/۳