| تبليغات | X |
ما را دو نیم میکند
دو دسته ی انکار ناپذیر
و چاشنی به اصطلاح خدای مورد توافقشان.
یکی برای بودن و ماندن
و
یکی برای مرده شدن و نبودن.
این آخری را خرده افاضات ذهن متوحش آرزو میکند
و اولی را خودش برای خودش.
تو فکر میکنی دیگر چه چیزی می ماند؟
الو ...بیداری؟
....
....
....
۸۸/۴/۱۶
بابل به وقت گیوتین همیشگی
چه بی اندازه سریع!
(به رشد ناخنهایم دقت می کنم)
حالا بلندتر از شب.
شیره ام کشیده می شود
از این تغییر ناگهانی.
شیری ندارم که سر بکشم
پس چطور اینهمه رشد ناخن؟!
کاغذی نیست
که
قلمی با دستم در آن بجنبد
که
(بگویم: حالا فهمیدم که ناخنهایم برای چه اینقدر تند رشد می کنند)
فقط پیش بینی بیرنگ شدنش را میکنم.
.
.
.
هرچه میخوانم
مینویسم
(و یا خواهم نوشت و خواهم خواند)
بی رنگتر میشوم با ناخنهایم.
.
.
.
باید بنویسم
وبخوانم
تا وقتی که خون در رگ ناخنهایم هست.
به مادرم نگویم.
(خیال پسر نداشتن پیرش می کند).
۸۸/۴/۳۱.بابل
>