1:

زمان مات-

زمین هم

وروح بلند تو ای دائم خروشان

نوزاد.

و قرمز بی انتهای اعجاز قرنهاست-عشق

فقط عشق که به زلالی می برد این ماتی زمان-قرن عبوس من.

حتی

حتی فسیل قلب جانور از یاد رفته را.

آماده ای که تماشا کنیم

خطوط پیر خاطراتمان؟ها؟!

2:

...

                                                                                                     88/8/19

                                                                                                         بابل

زمان داره منو با خودش میبره

دیگه حریفش نمیشم،هرگز.باور کن.

اون منو حتی با خودش می کشونه

خیلی بد و گاهی نامردانه

.

.

.

ولی من بازهم 

برای کندن گیاه از ریشه

دلم می سوزه

حتی اگه فرصتها بگذرن.

                                                                                     ساری.پاییزهشتاد و هشت

                                                                                             پانزده آبان ماه

ببین که چه جرم سنگینی شد

تنها اعتراض به واقیعت اکنون!

تنها به جرم هق هق یک حقیقت غبار گرفته-سنگین

و التماس سرد آهن

(حلقه های دستبند و بدتر پابند)

به سالهای اسارتت سوگند چیزی نگو.

(تداعی می شود برایت قبل از آنکه...نه؟)

ترس بارگی را نمیخوانم از اشکانت

ای صبر بی بدیل.

خواستی تا بار دیگر شسته-رفته تر ببینی.

(چقدر بد شد که دوباره ستم-این نانوشته ی جاری در رگ قانون-رشد...نه-تنه اش بزرگ شد!)

بی خیال

کوه هم که باشد نم اشک تو

من

و ما سستش میکند

خواهد ریخت.

                                                                                      88/8/5.بابل

                                                                                    نیمه شب پاییزی

                                                برای حسین های منصف و همه کسانی که دلشان گرفت و تپید.یا علی

مکث یکدانه شن

برای حرکت غبارینش نیکوتر

وقتی که باد ترانه ای محکم از نسیم می سراید.

بی خیال از مفسر مفتش ناگهانی ی

گریه های خنده آلودم

و رنگ و لعاب چندباره ی لباس مانده ام

و کتانی دوست داشتنی با گره های محکم روی بر آمدگی پاها.

خودم هستم

مکثی آموخته از شنزارهای طوفان نزاییده

و ترس بی جا در پس مانده های کوچه ها-تودرتو

تنگ اما خیس.

تو کجابودی که مضطرب و عجول می خواهی گنده ات کنم؟!

بادبادکم را سالهاست که فراموش کرده ام

در گنجه ی دیوار فسیل شده.

و طناب پیچ پاییز پادشاه شورانگیز فصلهای تلخ مثل تا-نه-خرداد را

خیلی پیشتر از نفسهای پیری ام

مدفون پلاستیکهای کهنه فروش کرده ام.

(ببخشید که بند طولانی جمله ام نفست را گره زد.)

بیا با همان کتانی و بندهای تکه تکه-بهم گره خورده

مسابقه ی نرسیدن بدهیم.

من که چیزی برای از دست دادن نیاوردم

جز خودم.

                                                                                   88/8/2.بابل

                                                                             یکی از شبهای پاییز من.